Końcówka drogi Martina -Gerlach

Przed ósmą, Batyżowiecki Staw przywitał nas klasycznie, przenikliwym, zimnym piździdłem. Co najśmieszniejsze, w dolinie, ów wiatr ucichł i znowu zrobiło się gorąco. Przy wejściu w Walowy Żleb, człowiek najpierw zidentyfikowany przez chłopaków jako filanc, okazuje się lekko zagubionym słowackim turystą, który towarzyszy nam do samej przełęczy. W żlebie, opisywanym jako łatwy, początek powiedziałbym był nieco trudny

Na podejściu Walowym Żlebem

Na Przełęczy Tetmajera widok na grań trochę onieśmiela, ale najpierw idziemy w lewo, na Zadni. Po drodze widać szczątki radzieckiego samolotu, który rozbił się w 1944 roku. Na szczycie wita nas Widmo Brockenu i znowu fajny widok na Gerlach właściwy.

Dymiący, parujący Gerlach

Po powrocie na przełęcz, wiążemy się i lecimy do góry. Najpierw łatwo, potem ciutkę trudniej. Trochę we znaki daje się oszronienie i zalodzenie skały – już nawet nie chodzi o ślizganie się, ale o to że dłonie strasznie marzną, a w rękawiczkach jednak nie ma tej pewności chwytu. Po godzinie, dostajemy się na grań, skąd już widać krzyż szczytowy.

Tak blisko, a tak daleko - jakieś 100 metrów długości liny

Wreszcie, już porządnie się spiesząc, osiągamy wierzchołek. Szybkie zdjęcia, wpis (nie było zeszytu!) do puchy i Łukasz świetnie sprawdza się w roli przewodnika przy zejściu przez Batyżowiecką Próbę. Dalej już na automacie, w ciemnościach, zbiegamy ścieżką do samochodu.
Słowem podsumowania, wycieczka miła i przyjemna . Na odcinku Przełęcz Tetmajera Gerlach w 2-3 miejscach trochę trudniej (ale to raczej punktowo, a nie ciągi trudności, być może wrażenie potęgowane przez dużą lufę).
Przez 14 godzin (od auta do auta) spotkaliśmy 4 osoby – turystę słowackiego który szedł na Zadni oraz wieczorem trójkę która z worami transportowymi szła do któregoś hotelu w Batyżowieckiej.

Galeria zdjęć